Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit!

75:1.        Btohem në ditën e kijametit;

75:2.        Betohem në shpirtin që është shumë qortues!

75:3.        A mendon njeriu se nuk do t’i tubojmë eshtrat e tij?

75:4.        Po, do t’ia tubojmë! Duke qenë se Ne jemi të zotët t’ia rikrijojmë si kanë qenë edhe majat e gishtave të tij!

75:5.        Por, njeriu dëshiron të vazhdojë edhe mëtej në mëkate.

75:6.        Andaj edhe pyet: “Kur është dita e kijametit?”

75:7.        E, kur të merren sytë (të parët)?

75:8.        E të zëhet hëna (errësohet),

75:9.        Dhe të bashkohet dielli e hëna.

75:10.      Atë ditë njeriu do të thotë: “Nga të iket!”

75:11.      Jo, nuk ka strehim!

75:12.      Atë ditë vetëm te Zoti yt është caku!

75:13.      Atë ditë njeriu do të njihet me atë që çoi para dhe me atë që la prapa.

75:14.      Po njeriu është dëshmitar i vetvetes.

75:15.      Edhe nëse i paraqet arsyetimet e veta.

75:16.      Ti (Muhammed) mos shqipto atë (Kur’anin) me gjuhën tënde për ta nxënë atë me të shpejtë!

75:17.      Sepse Ne e kemi për detyrë tubimin dhe leximin e tij!

75:18.      E kur ta lexojnë atë ty, ti përcille me të dëgjuar leximin e tij.

75:19.      Dhe pastaj është obligim i yni që ta shkoqisim atë.

75:20.      Jo, nuk është ashtu! Por ju jeni që e doni të ngutshmen (dunjanë).

75:21.      Dhe e lini pas shpine atë të ardhmen (ahiretin).

75:22.      Atë ditë do të ketë fytyra të shkëlqyera (të gëzuara).

75:23.      Që Zotin e tyre e shikojnë.

75:24.      Atë ditë ka fytyra edhe të vrazhda.

75:25.      Që presin t’u thyhet kurrizi (të shkatërrohen).

75:26.      Jo dhe Jo! Po kur të arrijë (shpirti) në gropë të fytit (të gjoksit),

75:27.      Dhe thuhet (nga familja e të afërmit): “Kush do ta shërojë?”

75:28.      Dhe ai bindet se ai po ndahet.

75:29.      E t’i puqet kofsha për kofshe (t’i vështirësohet gjendja).

75:30.      Atë ditë vetëm te Zoti yt shkohet.

75:31.      E ai as nuk vërtetoi atë që duhej, as nuk u falë.

75:32.      Por përgënjeshtroi dhe ktheu shpinën.

75:33.      Dhe shkonte te familja e tij me fodullëk.

75:34.      Të është afruar ty e keqja e t’u afroftë! (ose i mjeri ti i mjeri).

75:35.      Edhe nje herë t’u afrua ty e keqja; t’u afroftë!

75:36.      A mos mëndon njeriu se do të lihet duke mos zënë asgjë (pa kurrfarë përgjegjësie).

75:37.      A nuk ka qenë ai në një pikë ujë që derdhet.

75:38.      E pastaj u bë gjak i trashë, e Ai e krijoi dhe e përsosi?

75:39.      Dhe prej tij Ai i bëri dy lloje: mashkullin dhe femrën.

75:40.      A nuk është Ai (Zot) i fuqishëm që i ngjall të vdekurit?