Wonderen in ons lichaam

"Wij zullen hen Onze Tekenen laten zien, aan de horizonten en in jullie zelf…" 22

Stelt u zich eens voor, dat u een grote stad bouwt van miljoenen Legoblokjes. In deze stad bouwt u wolkenkrabbers, kronkelende wegen, treinstations, vliegvelden, winkelcomplexen, een metro en ook rivieren, meren, bossen en een strand. U laat er ook duizenden mensen leven, wandelend in de straten, zittend in hun huizen en werkend in hun kantoren. Geef aandacht aan elk detail. Zelfs aan de verkeerslichten, brievenbussen en de borden op het busstation.

Al deze Legoblokjes van deze stad, heeft u met grote zorg geplaatst, tot in het kleinste detail en elk blokje heeft u met pijn en moeite zo gerangschikt, dat er een mooie levensechte stad is ontstaan. Als er iemand naar u toe zou komen en zou zeggen dat al deze Legoblokjes van deze stad, per toeval samen zijn gekomen en zo de stad hebben gevormd, wat zou u dan denken van de geestelijke toestand van deze persoon?

Nu, ga eens terug naar de stad die u heeft gebouwd en denk na over het feit dat de hele stad met de grond gelijk wordt gemaakt omdat u één enkel Legoblokje bent vergeten te plaatsen, of dat het van plaats is veranderd. Kunt u zich voorstellen wat voor een groot evenwicht en orde u had kunnen bewerkstelligen?

In het voorgaande hebben we gezien dat het leven in de wereld waarin wij leven, ook mogelijk is gemaakt door de opeenhoping van zo'n groot aantal details, onbegrijpelijk voor het menselijk verstand. De afwezigheid van slechts één detail, kan het einde van het leven op aarde betekenen.

Alles, elk detail van het atoom, het kleinste deeltje van materie, tot de melkwegen die biljoenen sterren bevatten, van de maan (een onlosmakelijk aanhangsel van de aarde), tot het zonnestelsel, alles werkt in een perfecte harmonie. Dit goed georganiseerd systeem verloopt vlekkeloos, net als een horloge, maar dan complexer. We weten dat het horloge een 'maker' heeft en toch schrijven we het bestaan van het vele malen complexere universum met al zijn elementen aan louter toeval?! Mensen zijn zo vertrouwd dat dit biljoenen jaren oude systeem door gaat met functioneren zonder een enkel detail achterwege te laten, dat zij vrij plannen maken over iets dat zij denken te realiseren in de volgende tien jaar. Niemand maakt zich zorgen of de zon morgen wel eens niet op komt. De grote meerderheid van de mensen denkt niet na over dat "de aarde wel eens los zou geraken van de zwaartekracht van de zon en dat de aarde zich gaat bewegen richting het pikdonkere onbekende"; of vragen, "wat weerhoud dit ervan te gebeuren?"

Op dezelfde manier, wanneer mensen gaan slapen, zijn zij overtuigd dat hun hart of ademhalingssysteem niet gaat rusten zoals hun hersenen dat doen. Zelfs een stop van slechts enkele seconden in één van deze twee vitale systemen, is genoeg om de dood tot gevolg te hebben.

Wanneer de 'dingen van vertrouwdheid', welke het hele leven omvatten en die bepaalde gebeurtenissen veroorzaken alsof het de normaalste zaak van de wereld is, weggenomen worden, dan zien we dat alles gecreëerd is met zulk onderlinge afhankelijkheid, uiterst nauwgezet en dat het een super evenwichtig systeem is, alsof ons leven hangt aan een zijden draadje, of zelfs nog dunner dan dat. We zullen een voortreffelijke orde opmerken, heersend in elke plaats, waar we ook kijken. Zeker, er is een grote Kracht Die zo'n orde en harmonie creëert. De bezitter van zo'n grote kracht is Allah, Die alles gecreëerd heeft uit het niets. In een vers van de Qor-aan staat: "...Jij ziet in de schepping van de Erbarmer geen onevenwichtigheid. Kijk dan nog een keer, zie jij een afwijking? Kijk dan nog eens twee maal, jij zult jouw ogen nederig neerslaan, terwijl zij vermoeid zijn." 23

Als we kijken naar de levende wezens in de hemelen, op aarde en alles wat daar tussen is, zien we dat zij allen het bestaan bewijzen van hun Schepper. In de volgende hoofdstukken zullen we stilstaan bij de natuurlijke verschijnselen en levende wezens die iedereen kan zien, maar slechts weinigen denken na hoe zij tot bestaan zijn gekomen en hoe zij doorgaan met hun bestaan. Denk aan die aap en die ezel uit de inleiding van dit boek. Als we alle Tekenen van Allah zouden opschrijven, dan zouden zij vele duizenden delen van een encyclopedie vullen. Daarom gaan we in deze aflevering alleen enkele onderwerpen in het kort bespreken, die het verdienen om er zeer lang over na te denken. Zelfs deze in het kort besproken onderwerpen, zullen helpen alle mensen te overtuigen van het belangrijkste feit in hun leven, of ten minste helpen het hen nogmaals te herinneren: dat God bestaat. Voor Hem is alle eer voor het ontstaan van de hemelen en de aarde en u kunt Hem kennen door te redeneren.

Het leger binnen in de mens

Elke dag wordt er ongemerkt door u, een strijd uitgevochten in de binnenste delen van uw lichaam. Aan de ene kant staan de virussen en bacteriën met het doel uw lichaam binnen te dringen en de controle over te nemen. Aan de andere kant staan de immuniteitscellen van ons afweersysteem die ons lichaam beschermen tegen deze vijanden.

De vijanden wachten in een offensieve positie om hun weg te banen naar de plek die zij als doel hebben, en zij verplaatsen zich naar dat doel zodra zij de kans schoon zien. De sterke, goed georganiseerde en gedisciplineerde soldaten van het doelgebied geven zich niet zo snel gewonnen. De soldaten die de vijandige soldaten opslokken en neutraliseren (de fagocyten), arriveren op het slagveld. Soms is de strijd heviger dan deze soldaten aankunnen. In dit geval worden andere soldaten (macrofagen) opgeroepen. Hun betrokkenheid veroorzaakt alarm in het doelgebied en weer andere soldaten (T-cellen) worden ook ten strijde geroepen.

Deze soldaten zijn welbekend met het lokale volk. Snel onderscheiden zij hun eigen leger van dat van de vijand. Zij activeren onmiddellijk de soldaten die aangesteld zijn voor de wapenproductie (B-cellen). Deze soldaten hebben buitengewone bekwaamheden. Ofschoon zij de vijand nog nooit hebben gezien, kunnen zij wapens maken welke de vijand veranderen in iets incapabels. Aanvullend, dragen zij de wapens die zij produceren zo ver als nodig is. Tijdens deze reis slagen zij erin de moeilijke taak te volbrengen om geen schade te veroorzaken aan zichzelf, noch aan hun bondgenoten. Daarna slaan de aanvalteams toe (dodende T-cellen). Zij storten de giftige stoffen die zij bij zich dragen, over de meest vitale plek van de vijand. In geval van een overwinning, arriveert een andere groep van soldaten op het slagveld (onderdrukkende T-cellen), die alle strijders terug stuurt naar hun kamp. De soldaten die als laatste op het slagveld aantreden, zijn de geheugencellen, die alle relevante informatie over de vijand opslaan, zodat deze gebruikt kan worden bij een vergelijkbare invasie in de toekomst.

Het voortreffelijke leger dat hierboven beschreven wordt, is het afweersysteem in het menselijk lichaam. Alles wat hierboven wordt uitgelegd, gebeurt door microscopisch kleine cellen, onzichtbaar voor het blote oog.24 Hoeveel mensen zijn zich ervan bewust, dat zij zo'n georganiseerd, gedisciplineerd en perfect 'leger' in hun eigen lichaam hebben? Hoeveel van hen zijn zich ervan bewust dat zij omgeven zijn van alle kanten, door microben die, als zij niet gehinderd worden, ernstige ziekten kunnen veroorzaken met soms de dood tot gevolg? Inderdaad, er zijn vele gevaarlijke microben in de lucht die we inademen, in het water dat we drinken, in het voedsel dat we eten, op het oppervlak dat we aanraken. Terwijl wij er niet van bewust zijn wat er allemaal gaande is, leveren de cellen in ons lichaam een enorme inspanning om ons lichaam te redden van en beschermen tegen ziektes, waaraan iemand zelfs kan sterven.

De mogelijkheid van alle immuniteitscellen om onderscheid te maken tussen vijandige cellen en lichaamseigen cellen, de mogelijkheid van B-cellen om wapens te maken om de vijand te neutraliseren terwijl zij de vijand nog nooit hebben gezien, hun mogelijkheid om deze mee te nemen zo ver als nodig is, zonder schade toe te brengen aan lichaamscellen, de signaal-ontvangende cellen die hun plicht vervullen zonder enig bezwaar, elk van hen wetende wat te doen, de terugkeer naar hun plaats zonder problemen nadat zij klaar zijn met hun werk, en de mogelijkheid van de geheugencellen, zijn slechts enkele van de kenmerkende karakters van dit systeem.

Vanwege al deze redenen, is het verhaal van de vorming van het afweersysteem nooit besproken door geen één evolutionistische schrijver.

Het is extreem moeilijk voor een persoon zonder immuunsysteem te overleven, aangezien hij blootgesteld zal worden aan alle microben en virussen in de wereld om hem heen. Vandaag de dag kunnen zulke personen slechts overleven in een speciaal ontworpen, afgesloten en geconditioneerde ruimte, die deze personen volledig afsluiten van de buitenwereld. Daarom is het onmogelijk voor een persoon zonder immuunsysteem, te overleven in een primitieve omgeving. Dit leidt ons naar het feit dat een extreem complex systeem, zoals het afweersysteem, alleen maar kan bestaan door in één keer te zijn gecreëerd met al zijn elementen.

Een systeem ontworpen tot in het kleinste detail

Ademhalen, eten, wandelen etc. zijn heel normale menselijke functies. Maar de meeste mensen denken niet na over hoe deze basisacties plaatsvinden. Bijvoorbeeld; wanneer een persoon fruit eet, denkt hij niet na over hoe het bruikbaar gemaakt wordt voor het lichaam. Het enige waar hij aan denkt, is het eten van een gezonde maaltijd; op hetzelfde moment is zijn lichaam verwikkeld in een onvoorstelbaar extreem gedetailleerd proces, dat deze maaltijd omzet in een gezondheid gevend iets.

Het spijsverteringsstelsel waar deze gedetailleerde processen plaats vinden, begint te functioneren zodra een stukje voedsel in de mond komt. Betrokken in het systeem, meteen in het begin, is het speeksel, dat het voedsel bevochtigd en zo het vermalen door de tanden vergemakkelijkt, waarna het door de slokdarm naar beneden glijdt. De slokdarm transporteert het voedsel naar de maag, waar een perfect evenwicht aanwezig is. Hier worden eiwitten afgebroken door pepsine, die dat alleen kunnen doen door het in de maag aanwezige zoutzuur dat helpt het voedsel zacht te maken. Dit zuur is zo sterk dat het niet alleen het voedsel kan oplossen, maar ook de maagwand. Natuurlijk is zo'n gebrek niet veroorloofd in dit perfecte systeem. De cellen van de maagwand worden beschermd door de voortdurende vorming van een laagje kleverig slijm. Dit slijm beschermt de maagwand tegen het vernietigende effect van het zoutzuur. Zo is de maagwand beschermd om te voorkomen dat het zichzelf vernietigt.

De rest van het spijsverteringssysteem is net zo ontworpen. De bruikbare en waardevolle voedingsstoffen worden afgebroken als resultaat van een doelmatige enzymordening in het spijsverteringssysteem en door de efficiënte wijze waarop de darmwand ze uit de darmholte absorbeert. De binnenkant van de darmwand is geplooid (plooien van Kerckring) om het oppervlak te vergroten en de darmwand is bedekt met uiterst kleine vinger-vormige uitsteeksels (villi) waardoor het oppervlak nog meer vergroot wordt. Boven op de cellen boven aan de villi zijn microscopisch kleine uitstulpingen, microvilli genaamd. Deze uitstulpingen functioneren als pompjes om de voedingsstoffen te absorberen. De door de 'pompjes' geabsorbeerde voedingsstoffen worden opgenomen in de omliggende bloedsomloop, wat op zich ook een zeer complex en wonderbaarlijk geheel is.

Het punt dat hier de aandacht verdiend, is dat de evolutie dit systeem, hierboven in het kort uitgelegd, op geen manier kan verklaren. Evolutie beweert dat de complexe organismen van heden ten dage, zich ontwikkeld hebben van primitieve wezens, door geleidelijke opeenstapeling van kleine structurele veranderingen. Maar, zoals al eerder verklaard, kan het systeem in de maag in geen geval stap voor stap gevormd zijn. De afwezigheid van zelfs één factor, heeft de dood van het organisme tot gevolg.

Wanneer het voedsel aankomt in de maag, verwerven de maagsappen zich de mogelijkheid om het af te breken, als resultaat van enkele chemische veranderingen. Nu, stelt u zich eens een levend wezen voor, in het zogenaamde evolutieproces, dat niet in staat is om zo'n geplande chemische omzetting te laten plaatsvinden. Dit levend wezen is niet in staat om het voedsel wat het gegeten heeft te verteren, en het zal sterven van de honger met een hoeveelheid onverteerd voedsel in zijn maag.

Bovendien, tijdens de afscheiding van dit oplossend zuur, moet de maagwand gelijktijdig het slijm produceren om de maagwand tegen dit zuur te beschermen. Anders zal het zuur in de maag, de maag vernietigen. Daarom, om het leven te laten voortduren, moet de maag beide vloeistoffen (zuur en slijm) op hetzelfde moment afscheiden. Dit toont aan dat het niet stap voor stap, toevallig ontwikkeld is, maar dat een bewuste creatie, met alle systeembenodigdheden, om het systeem goed te laten verlopen, heeft plaats gevonden.

Wat dit allemaal aantoont is dat het menselijk lichaam lijkt op een gigantische fabriek, opgebouwd uit vele kleine machines die samen werken in perfecte harmonie. Net zoals dat elke fabriek een ontwerper, een technicus en bouwers heeft, heeft ook het menselijk lichaam een Verheven Schepper.

Een half ontwikkeld oog kan niet zien

Wat komt er als eerste in u op, als u het woord 'oog' hoort? Bent u zich ervan bewust dat de mogelijkheid tot het zien, één van de meest cruciale dingen in het leven is? Zelfs als u zich ervan bewust bent, heeft u er al eens over nagedacht welke tekenen uw ogen nog meer vertonen? Het oog lijkt te zijn ontworpen en wel op zo'n manier die geen telescoopbouwer zou kunnen verbeteren. Een oog voert zo'n 10 miljard berekeningen per seconde uit.

Het oog is één van de meest duidelijke stukjes bewijs dat levende wezens zijn gecreëerd. Alle organen om te zien, ook de dierlijke en menselijke ogen, zijn uitermate opvallende voorbeelden van een perfect ontwerp. Dit buitengewone orgaan is zo overweldigend complex, dat het zelfs het meest ontwikkelde apparaat ter wereld overtreft.

Als alle onderdelen van het oog samen aanwezig zijn, en samen werken in harmonie, dan pas kan het oog zien. Bijvoorbeeld, als een oog zijn ooglid zou missen, maar verder zijn alle andere onderdelen wel aanwezig, zoals de lens, het hoornvlies, pupil, bindvlies, netvlies, iris, kanaal van Cloquet, ciliairspieren, traanklieren en nog enkele andere onderdelen meer, dan nog zou het oog zwaar beschadigd zijn en het oog zal snel zijn mogelijkheid tot zien verliezen. Of als alle organellen aanwezig zouden zijn, maar de traanproductie zou stoppen, dan droogt het oog snel uit en het wordt blind. Ook het feit dat er 'plotseling en per toeval' twee gaten in de schedel zijn gekomen, om plaats te maken voor de 'in de toekomst' te ontwikkelen ogen, en dat er langzaam 'stap voor stap' draadjes zijn gaan groeien van de hersenen naar de ogen, en dat die gaten aan de voorkant van het hoofd zijn ontstaan en niet onder onze haren, is zelfs met veel ondoordachte fantasie niet voor te stellen.

De 'serie van toevalligheden', verondersteld door de evolutionisten, verliest al zijn inhoud tegen de complexe structuur van het oog. Het is onmogelijk het bestaan van het oog uit te leggen, anders dan een kwestie van een speciale schepping. Het oog bestaat uit gecompliceerde, afzonderlijke segmenten, die samen een complex systeem vormen en, zoals hierboven besproken, moeten alle individuele segmenten op hetzelfde moment tot bestaan zijn gekomen. Het is onmogelijk voor een halfontwikkeld oog, om te functioneren op 'halve capaciteit'.

In zo'n situatie kan de handeling 'zien' niet plaats vinden. Een evolutionistische wetenschapper geeft toe naar aanleiding van deze waarheid: "De gemeenschappelijke eigenschap van ogen en vleugels is, dat zij alleen kunnen functioneren als zij volledig zijn ontwikkeld. Met andere woorden, een half ontwikkeld oog kan niet zien; een vogel met half gevormde vleugels kan niet vliegen."25 In dit geval zien we alweer de heel belangrijke vraag: wie creëerde alle segmenten van het oog in één keer?

De bezitter van ogen, is duidelijk niet diegene die de beslissing neemt hoe de ogen gevormd moeten worden. Omdat het onmogelijk is voor een wezen, dat aan het begin staat van de 'evolutie', dat geen kennis heeft van wat zien is en verstoken is van het verlangen naar een orgaan om te zien, om iets aan zijn lichaam toe te voegen. Dus moeten we het bestaan accepteren van een Bezitter van superieure Kennis, Die levende wezens gecreëerd heeft met zintuigen zoals zien, horen enz. Een andere bewering is dat onbewuste cellen, functies verkregen die bewustzijn behoeftig zijn, zoals zien en horen. Ze zouden deze functies door hun eigen behoefte en moeite verkregen hebben. Het is duidelijk dat dit onmogelijk is. In de Qor-aan staat vermeld dat de mogelijkheid tot het 'zien' aan levende wezens geschonken is door Allah de Verhevene: "Zeg: "Hij is Degene Die jullie heeft doen ontstaan en jullie gehoor, gezichtsvermogen en harten heeft gemaakt. Weinig is de dankbaarheid die jullie tonen." 26

Hoe herkennen cellen elkaar?

Tijdens ons voortgezet onderwijs leren we allemaal over de vorming van het menselijk lichaam. We weten dus allemaal dat het embryo, wat in eerste instantie slechts een stukje vlees is, na een bepaalde tijd veranderd in een lichaam. Tijdens dit proces beginnen de cellen zich te onderscheiden. Sommige vormen armen, andere inwendige organen en weer andere vormen ogen. Elke cel weet waar hij naar toe moet, welk orgaan het zal vormen, hoeveel het zich moet vermenigvuldigen en wanneer het moet stoppen. Hoe dan ook, het onderstaande informeert ons over een ander ontzagwekkend aspect van de ontwikkeling van het embryo.

Als we van een embryo de cellen die behoren tot verschillende organen scheiden - onder voorwaarde dat we in de omgeving de hoeveelheid calcium verminderen - en deze verschillende cellen grondig mixen in een geschikt milieu, dan zullen de cellen, als zij elkaar tegenkomen, WETEN welke cel wat is en de cellen van hetzelfde orgaan zullen afzonderlijke groepen vormen. 27

Met andere woorden; als we eerst de cellen van elkaar scheiden en dan weer bij elkaar brengen, zullen de cellen die hetzelfde orgaan vormen elkaar herkennen en zich herenigen.

Hoe kunnen deze cellen, of ze nu van de hersenen, zenuwstelsel, ogen of oren zijn, elkaar herkennen? Hoe kunnen deze schepseltjes zonder bewustzijn of kennis, die slechts verzamelingen zijn van moleculen, díe cellen selecteren die dezelfde eigenschappen hebben? Hoe weten zij dat zij later zullen samenkomen en samen hetzelfde orgaan zullen vormen? Wat is de bron van dit grote bewustzijn van onbewuste moleculen? De bron van dit bewustzijn is God, de Heer van alle werelden, Die het gehele universum geschapen heeft uit niets.

Het oor: nutteloze en onlogische veranderingen

We hebben nu slechts vier wonderbaarlijke voorbeelden heel simpel besproken. In feite zijn ze veel gecompliceerder en vinden er veel meer complexe processen plaats. Maar ze tonen alle vier aan dat ze niet stapsgewijs, maar in één keer moeten zijn ontstaan.

Tot slot nog even een korte kijk naar het oor. Als we kijken naar het oor, zien we dat het oor bestaat uit vele onderdelen, zoals het trommelvlies, de hamer, het aambeeld, de stijgbeugel en het orgaan van Corti (een verzameling van zo'n 15.000 gespecialiseerde zintuigcellen). Wat is het nut om 'per toeval' een onderdeel te vormen dat alleen niet werkt, dat op zichzelf geen nut heeft? Het is zeer onlogisch dat er een trommelvlies wordt gevormd, zonder dat er b.v. het orgaan van Corti aanwezig is. Zonder één van deze segmenten werkt het oor niet, het is nutteloos. Het gehoor werkt pas met alle onderdelen volledig ontwikkeld. Is het dan een opeenhoping van vele op zichzelf nutteloze, onlogische en toevallige veranderingen? Of is het een volmaakte Schepping in één keer van Allah de Almachtige?

Wat was er het eerste, de kip of het ei? Zonder kip, geen ei. Is er geen ei, dan is er ook geen kip. Of zijn de kip en het ei een volmaakte Schepping van Allah, de Alwetende, de Alwijze?

Wonderen om ons heen

Elk voorgaand hoofdstuk van dit boek is zo eenvoudig mogelijk en kort behandeld. In werkelijkheid zijn deze feiten nog complexer en wonderbaarlijker dan ze zijn beschreven. Dit geldt al helemaal voor de komende hoofdstukken. Er zijn werkelijk te veel wonderen om ons heen om op te noemen. Het was dan ook heel moeilijk om een keuze te maken welke we moesten noemen voor in dit boek. Miljoenen soorten planten en dieren die aanwezig zijn in deze wereld, dienen als bewijs voor het bestaan en de macht van onze Schepper, Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.

Al deze schepselen, waarvan er enkele in dit boek worden beschreven, verdienen het om individueel nader onderzocht te worden. Zij hebben allen een andere lichaamsbouw, unieke manieren van voeden, verschillende verdedigingssystemen en interessante manieren om zich voort te planten. Jammer genoeg is het niet mogelijk om al deze levende wezens met al hun kenmerken te beschrijven in één boek. Een encyclopedie van vele delen is nog niet voldoende voor deze taak.

Hoe dan ook, zelfs de enkele voorbeelden die wij zullen bespreken zullen voldoende zijn om te bewijzen dat leven op aarde in geen geval uitgelegd kan worden door toevalligheden of het samenvallen van verschillende onafhankelijke gebeurtenissen.

Termietenheuvels

Iedereen zal verbaasd zijn bij het zien van een termietenheuvel, opgericht vanuit de grond door termieten. Deze nesten zijn wonderbaarlijke bouwkundige hoogstandjes, met een hoogte van wel 5 tot 6 meter. Als je de grootte van de termiet vergelijkt met de grootte van zijn nest, dan zul je zien dat de termiet succesvol erin geslaagd is een bouwwerk te bouwen dat vele malen groter is dan zichzelf. Maar wat nog meer verbluffend is, is dat termieten blind zijn.

Iemand die nog nooit de enorme nesten van de termieten gezien heeft, zal waarschijnlijk denken dat ze gemaakt zijn van op elkaar gestapelde zandhopen. Een termietennest bewijst dat het een prachtig ontwerp is, niet begrijpbaar voor het menselijk verstand: het nest bevat elkaar kruisende tunnels, gangen, ventilatiesystemen, speciale schimmelkweekvelden en vluchtwegen. Als men duizend blinde mensen zou verzamelen en ze zouden beschikken over technisch gereedschap, zouden ze niet in staat zijn een soortgelijk bouwwerk te bouwen als een termietenkolonie. Denk eens na: hoe kan een termiet met een lengte van zo'n 1 - 2 cm. de architectuur en technische informatie geleerd hebben, om zo'n subtiel ontwerp te maken? Hoe kunnen duizenden blinde termieten het voor elkaar krijgen om in harmonie samen te werken om samen een constructie te bouwen dat een artistiek wonder is? Als je een termietenheuvel door midden zou delen tijdens de eerste fases van aanbouw, en dan weer bij elkaar brengt, dan zul je zien dat alle gangen, kanalen en wegen precies op elkaar passen. Hoe kan dit wonderbaarlijke feit verklaard worden?

De conclusie die men moet trekken uit dit voorbeeld is dat Allah (Verheven en Geprezen is Hij) alle levende wezens in hun unieke vorm gecreëerd heeft en zonder voorafgaand voorbeeld. Zelfs één termietenheuvel is genoeg voor een persoon die nadenkt, om het bestaan van Allah te bevatten en te geloven dat Hij Degene is Die alles geschapen heeft. Maar de meesten denken niet na…

Van rups tot vlinder

Als u 450 tot 500 eitjes zou hebben en u zou ze moeten bewaren, wat zou u dan doen? Het verstandigste voor u zou zijn om maatregelen te treffen om te voorkomen dat ze overal verspreid zouden raken, door bijvoorbeeld de wind of andere omgevingsinvloeden. Behorende tot de schepsels die het grootste aantal eieren legt in één keer (450-500), gebruikt de zijderups een heel intelligente manier om haar eitjes te beschermen: zij verbinden de eieren met een viskeuze substantie (draad) die zij uitscheiden en zo voorkomen zij dat de eieren overal verspreid raken.

De rupsen die uit hun eitjes komen, gaan als eerste op zoek naar een veilige tak voor zichzelf en dan binden zij zich vast aan die tak met dezelfde draad. Daarna spinnen zij een cocon om zichzelf heen met de draad die zij afscheiden, om hun eigen ontwikkeling te bevorderen. Het duurt voor een rups die recentelijk zijn ogen geopend heeft, 3 tot 4 dagen om dit proces te voltooien. Tijdens deze periode maakt de rups duizenden omwentelingen en het produceert een draad met een gemiddelde lengte van 900 tot 1500 meter lang. 28 Op het eind van dit proces, begint het aan een nieuwe taak waardoor het een metamorfose ondergaat en verandert in een sierlijke vlinder.

Noch de actie van de moeder zijderups om haar eieren te beschermen, noch het gedrag van een kleine rups verstoken van enig bewustzijn, opleiding of kennis, kan verklaard worden door de evolutietheorie. Ten eerste is de mogelijkheid van de moeder om de draad te produceren die ze gebruikt om de eitjes te beschermen wonderbaarlijk. Dat de pasgeboren rupsjes de meest geschikte omgeving weten te vinden voor henzelf, dat ze vervolgens een cocon spinnen, dan een metamorfose ondergaan en dat ze door deze metamorfose komen zonder problemen, dat gaat buiten het menselijke bevattingsvermogen. Vandaar dat we simpelweg kunnen zeggen, dat ze in deze wereld worden geboren met voorkennis over wat te doen, wat betekent dat al deze dingen al onderwezen zijn voordat het geboren is.

Laat ons dit verduidelijken met een voorbeeld. Wat zou u denken als u een pasgeboren baby zou zien, die na een paar uur na zijn geboorte op zou staan en enkele dingen zou verzamelen om zijn bed op te maken (zoals dekbed, kussen en het matras), en daarna deze dingen netjes samen brengt, zijn bed op maakt en erin gaat liggen? Nadat u bij gekomen bent van de shock door deze gebeurtenis, zult u waarschijnlijk denken dat de baby dit op een buitengewone manier onderwezen is in de buik van zijn moeder zodat hij in staat was zo'n handeling te verrichten. Het geval van de rupsen is niet anders dan dat van de baby in dit voorbeeld.

Dit leidt ons naar dezelfde conclusies: deze levende wezens komen tot leven, gedragen zich en leven volgens de manier, vastgesteld door Allah, Die hen gecreëerd heeft. Het vers uit de Qor-aan waarin wordt verklaard dat Allah de honingbij geïnspireerd heeft en hem bevolen heeft om honing te maken, levert een voorbeeld van het grote geheim van de wereld van de levende wezens. Dit geheim is dat alle levende wezens zich hebben neergelegd bij de Wil van Allah en dat zij hun lot volgen dat besloten is door Allah (Glorieus en Verheven is Hij). Dit is waarom de honingbij honing maakt en de zijderups zijde produceert. "En jouw Heer inspireerde de bij: "Bouw huizen in de bergen en in de bomen en in wat zij (de mensen) bouwen. Eet dan van alle vruchten en volg de wegen die jouw Heer makkelijk maakte." Er komt uit hun buiken een drank met verschillende kleuren, daarin is genezing voor de mensen. Voorwaar, daarin is zeker een Teken voor een volk dat nadenkt."29

De symmetrie in vlindervleugels

Als we kijken naar de vleugels van vlinders, dan zien we een perfecte symmetrie in de vleugels. Deze op kantwerk lijkende vleugels zijn zo versierd met patronen, vlekken en kleuren dat elk van hen lijkt op een kunststuk.

Als je kijkt naar de vleugels van deze vlinders, zal het je opvallen dat de patronen en kleuren aan beide kanten volledig identiek zijn, hoe complex ze soms ook lijken. Zelfs het kleinste vlekje is aanwezig op beide vleugels, daardoor is het een vlekkeloze orde en symmetrie.

Bovendien, geen van deze kleuren op de dunne vleugels mengen met elkaar, elk wordt scherp gescheiden van elkaar. Feitelijk worden deze kleuren gevormd door de opstapeling van hele kleine schilfertjes, gegroepeerd op elkaar. Is dit geen wonder hoe deze kleine 'dakpannetjes', die heel gemakkelijk verspreid kunnen worden door de lichtste aanraking van uw handen, zo gerangschikt zijn op beide vleugels zonder enige fout in hun ordening zodat zij exact dezelfde patronen produceren? Zelfs de verplaatsing van een enkele schilfer zou de symmetrie in de vleugels vernietigen en hun schoonheid schaden. U zult nooit een warboel zien op de vleugels van welke vlinder op aarde dan ook. Zij zijn zo sierlijk en elegant dat het lijkt alsof ze gemaakt zijn door een kunstenaar. En zij zijn inderdaad gemaakt door een Verheven Schepper.

Het dier met de langste nek: de giraffe

De giraffe heeft meerdere verbazingwekkende kenmerken. Eén van deze kenmerken is dat de zeer lange nek van de giraffe op slechts zeven wervels staat, net als bij alle andere zoogdieren. Een ander bijzonder feit over de giraffen is dat zij geen enkel probleem hebben om het bloed omhoog te pompen naar hun hersenen, boven aan hun lange nek. Als u hier even over nadenkt, moet het u opvallen hoe moeilijk het moet zijn om het bloed zo hoog te pompen. Maar de giraffe heeft er geen problemen mee, omdat zijn hart zo gevormd is, dat dit hart het bloed zo hoog als nodig kan pompen. Dit stelt hem in staat om zonder moeite met zijn leven door te gaan.

Toch kampen zij met één probleem tijdens het drinken van water. In wezen zou de giraffe elke keer als hij naar beneden buigt om water te drinken, moeten sterven door te hoge bloeddruk. Maar het perfecte systeem in hun nekken sluit elk risico volledig uit. Als zij naar beneden buigen, worden de kleppen in hun nekvaten gesloten, waardoor er wordt voorkomen dat er een overschot bloed naar hun hersenen stroomt.

Er is geen twijfel dat de giraffe deze kenmerken niet heeft verworven door ze te plannen in overeenstemming met zijn behoefte. Het is zelfs nog meer onaannemelijk, dat deze vitale kenmerken door de tijd heen gevormd zijn, d.m.v. een geleidelijk ontwikkelingsproces. Een pompsysteem om het bloed naar de hersenen te transporteren én een kleppensysteem om hoge bloeddruk te voorkomen tijdens het bukken om water te drinken, zijn van wezenlijk belang voor de giraffe om te blijven leven. Als één van deze kenmerken afwezig zou zijn, of niet naar behoren zou werken, dan zou het voor de giraffe onmogelijk zijn te overleven.

De conclusie die we kunnen afleiden uit dit alles, is dat de diersoort 'giraffe' in deze wereld geboren is met alle essentiële eigenschappen om te leven. Het is onmogelijk voor een niet bestaand wezen de vorming van zijn lichaam te beheersen en bewust de noodzakelijke eigenschappen te verwerven. Dus zo bewijzen de giraffen ongetwijfeld dat zij gecreëerd zijn als een bewuste creatie van Allah de Almachtige.

Zeeschildpadden

De in de oceaan levende zeeschildpadden zoeken al schommelend in de drukke menigte een weg naar het strand wanneer het tijd is om zich voort te planten. Het is niet zomaar een strand. Het strand waar zij aankomen om zich voort te planten, moet het strand zijn waar zij zelf zijn geboren. 30 Soms moet een zeeschildpad een afstand afleggen van meer dan 800 kilometer om de plek van bestemming te bereiken. Een lange en moeilijke reis verandert de situatie niet. Zij zullen hoe dan ook het strand waar zij zijn geboren en waar ze nu zelf het leven zullen schenken aan hun nakomelingen, bereiken, Insha-Allah (als God het wil).

Het is onverklaarbaar hoe een levend wezen zijn weg terug kan vinden naar hetzelfde strand waar het 20 tot 25 jaar geleden zelf van vertrokken is. 31 Het is al helemaal buitengewoon hoe de zeeschildpad de weg kan vinden in de diepte van de oceaan waar heel weinig licht doordringt en dan het juiste strand herkent uit de talrijke vergelijkbare stranden.

Ten slotte zullen duizenden reizigers zonder kompas elkaar ontmoeten op hetzelfde strand op dezelfde tijd. Aanvankelijk een mysterie; de redenen die ten grondslag liggen aan deze vasthoudende ontmoeting waren een grote verassing toen ze uiteindelijk bekend werden. Aangezien schildpadden weten dat hun nakomelingen niet zullen overleven in de zee, begraven zij hun eieren onder het zand op het strand. Maar waarom gaan zij allen op dezelfde tijd naar hetzelfde strand? Zullen de pas uitgekomen jongen niet overleven als ze hetzelfde zouden doen op verschillende tijden en op verschillende stranden? Diegene die onderzoek hebben gedaan naar dit onderwerp, werden geconfronteerd met een heel interessante situatie. De duizenden nakomelingen onder het zand moeten een aantal indrukwekkende obstakels overwinnen, nadat zij hun ei gebroken hebben met de harde bult op hun hoofd. De pas uitgekomen jongen, met een gemiddeld gewicht van 31 gram, kunnen het zand boven hen niet weggraven in hun eentje en allen helpen elkaar. Wanneer op het strand de duizenden pas uitgekomen jongen beginnen te graven, komen zij tot het zandoppervlak in enkele dagen. Maar, voordat zij op het zandoppervlak te voorschijn komen, wachten zij een tijdje, tot het vallen van de avond. Dit omdat er gevaar dreigt overdag en zij ten prooi kunnen vallen aan roofdieren. Bovendien zou het behoorlijk moeilijk voor hen zijn om over het door de zon verzengende zand te kruipen. Wanneer de nacht valt, komen zij, na het graafproces beëindigd te hebben, van onder het zand tevoorschijn. Ofschoon het donker is, haasten zij zich naar de zee en vertrekken zij van het strand om daar weer zo'n 20 - 25 jaar later terug te keren.

Het is onmogelijk voor deze pas uitgekomen jongen, te weten dat zij hun weg naar boven moeten graven, nadat zij uit hun ei zijn gekropen en dat ze vervolgens moeten wachten op een bepaalde afstand van de zee. Het is in geen geval mogelijk voor hen te weten, terwijl zij onder het zand begraven zijn, of het nu dag of nacht is en dat er roofdieren bestaan en dat zij aan hen ten prooi kunnen vallen, dat het zand ontzettend heet is vanwege de zon en dat deze hitte hen kan schade en dat zij zich naar de zee moeten haasten. Hoe kan dit welbewuste gedrag zijn ontstaan?

Het enige antwoord op deze vraag is dat deze pas uitgekomen jongen op de één of andere manier zijn 'geprogrammeerd' om zich op deze manier te gedragen, wat betekent dat hun Schepper een instinct in hen heeft doen ontstaan dat hen helpt hun leven te beschermen.

"Voorwaar, in de hemelen en de aarde zijn zeker Tekenen voor de gelovigen. En in de schepping van jullie en wat er aan levende wezens (op de aarde) rondloopt zijn Tekenen voor een volk dat overtuigd is." 32

De bombardeerkever

De bombardeerkever is een insect waar enorm veel onderzoek naar verricht is. De eigenschap die dit insect zo populair maakt, is dat het gebruik maakt van chemische stoffen om zichzelf te beschermen tegen zijn vijanden.

Tijdens momenten van gevaar spuit deze kever waterstofperoxide en 'hydroquinone', wat opgeslagen is in zijn lichaam, naar zijn vijand om zo zichzelf te beschermen. Voorafgaand aan het gevecht maken gespecialiseerde klieren, de zogenaamde afscheidingskwabben, een heel geconcentreerd mengsel van deze twee chemicaliën. Dit mengsel is opgeslagen in een apart blaasje, de opslagkamer genaamd. Dit blaasje staat in verbinding met een tweede ruimte, de explosiekamer. De twee ruimtes worden van elkaar gescheiden gehouden door een sluitspier. Op het moment dat het insect in gevaar is, knijpt het de spieren die om de opslagkamer liggen samen, terwijl op hetzelfde moment de sluitspier wordt ontspannen. Het chemische mengsel wordt vanuit de opslagkamer overgebracht naar de explosiekamer. Een grote hoeveelheid warmte komt vrij en een verdamping vindt plaats. De vrijgekomen damp en het waterstofgas oefenen een druk uit op de wanden van de explosiekamer en het chemische mengsel wordt naar de vijand gespoten door een kanaaltje dat het chemische mengsel uit het lichaam van de kever leidt. 33

Het is nog altijd een mysterie voor onderzoekers hoe een insect zo'n krachtig systeem kan dragen in zichzelf, dat sterk genoeg is om een chemische reactie teweeg te brengen dat gemakkelijk enorme schade kan aanrichten en dat dit systeem in deze kever zo geïsoleerd is, dat de kever veilig is voor het effect van dit systeem. Er is geen twijfel dat het bestaan en de werking van dit systeem te gecompliceerd is om door het insect zelf te zijn verkregen. Het is nog steeds een onderwerp van discussie hoe de bombardeerkever zo'n systeem laat werken in zijn ongeveer 2 cm. kleine lichaam, terwijl menselijke experts dit alleen voor elkaar krijgen in laboratoria.

De enige duidelijke waarheid hier is dat dit insect een concreet voorbeeld is van het weerleggen van de evolutietheorie, omdat het onmogelijk is dat dit complexe chemische systeem gevormd is door een serie van toevallige variaties en toevallige veranderingen die doorgegeven zijn aan toekomstige generaties. Zelfs een klein gebrek of foutje in dit systeem maakt het kleine kevertje defensieloos, zodat het óf wordt opgegeten door een vijand, óf het blaast zichzelf op. Daarom is de enige verklaring dat dit chemische wapen in het insectenlichaampje tot bestaan is gekomen met al zijn onderdelen in één keer en zonder mankement.

Camouflage

Eén van de verdedigingsstrategieën van dieren is camouflage. Sommige dieren hebben de bijzondere bescherming door hun lichaamsstructuur en kleuring, die volledig zijn aangepast aan hun natuurlijke omgeving. De lichamen van deze levende wezens zijn zo in harmonie met hun omgeving, dat wanneer je ze ziet je niet kunt zeggen of het nu een plant of een dier is, of je kunt ze niet onderscheiden van hun omgeving.

Bijvoorbeeld de ongelooflijke gelijkenis van een insect op een blad, helpt hem te ontsnappen aan de waarneming door zijn vijand. Het is duidelijk dat dit kleine diertje zijn lichaam niet zelf heeft doen lijken op een blad. Misschien is hij zichzelf niet eens bewust dat hij wordt beschermd doordat hij lijkt op een blad. Hoe dan ook, de camouflage is zo handig dat het gemakkelijk gezien wordt als een tactisch, speciaal geplande bescherming en gecreëerd.

Valse ogen

Er zijn enkele ongelooflijke, onvoorstelbare en interessante verdedigingsmethoden in het dierenrijk. Eén van deze methoden is die van de valse ogen. Verschillende vlinders, rupsen en vissoorten overtuigen hun vijanden met deze valse ogen dat zij 'gevaarlijk' zijn. De vlinders openen hun vleugels zodra zij gevaar bespeuren en zij tonen hun vleugels met een paar grote valse ogen op elk van hun vleugels, welke behoorlijk dreigend overkomen op hun vijanden. Laten we even onze tijd nemen om na te denken: kunnen deze extreem overtuigende ogen het resultaat zijn van toeval? Hoe weet de vlinder dat een paar schrikaanjagende ogen tevoorschijn komt als het zijn vleugels opent en dat dit uiterlijk zijn vijand beangstigt? Heeft de vlinder toevallig dit patroon op zijn vleugels gezien en is hij er zelf door geschrokken, waarna hij heeft besloten dat dit patroon beangstigend is en dat hij dit kan gebruiken in momenten van gevaar?

Zo'n overtuigend patroon kan alleen het resultaat zijn van een bewust ontwerp, niet van toeval. Bovendien is het in geen geval mogelijk te denken dat de vlinder zich bewust is van de patronen op zijn vleugels en deze verdedigingstactiek zelf ontdekt heeft. Het is duidelijk dat Allah, Die de vlinder geschapen heeft, zo'n patroon op het lichaam van de vlinder geschonken heeft aan de vlinder en het dier heeft doen ontstaan met het instinct om deze gave te gebruiken tijdens momenten van gevaar.

Waterlelies

De bloemen op aarde worden door de meeste mensen beschouwd als een alledaags iets, ondanks hun perfectie. Omdat men gewoon is om ze elke dag en overal te zien, weerhoudt de gewoonte de mensen ervan om de wonderen der Schepping te begrijpen in deze bloemen. Daarom worden bloemen die groeien op een totaal andere plaats, in totaal andere maten en onder totaal andere omstandigheden beoordeeld zonder de 'kijk der gewoonte' en helpen zij ons om het bestaan van Allah te begrijpen.

De Victoria amazonica (Amazonewaterlelie), die groeit in de modderige bodem van de rivier de Amazone, is interessant genoeg om het begrip 'gewoon' bij de mensen weg te nemen, omdat zij niet leven op de manier die mensen gewend zijn en die ze elke dag kunnen waarnemen, maar met een totaal verschillende inspanning.

Deze planten beginnen te groeien in de modder op de bodem van de rivier de Amazone en dan groeien zij uit naar het oppervlak van de rivier. Het bereiken van het zonlicht is hun doel, wat essentieel is voor hun bestaan. Wanneer zij ten slotte het wateroppervlak bereikt hebben, stoppen zij met groeien en ontwikkelen stekelige, ronde knoppen. Deze knoppen ontwikkelen zich in gigantische bladeren die een doorsnede kunnen halen van wel 2 meter in de korte tijd van een paar uur. Deze bladeren hebben een omgekrulde rand waardoor de grote bladeren niet zinken. 'Wetende' dat hoe meer zij het wateroppervlak van de rivier bedekken met hun overvloedige bladeren, des te meer zij gebruik kunnen maken van het zonlicht waardoor zij ruimschoots fotosynthese kunnen uitoefenen. Zij 'weten' dat zij het daar op de bodem anders niet zullen overleven, in verband met het te kort aan licht. Het is behoorlijk geniaal voor een plant om zo'n intelligente strategie te gebruiken. Zonlicht alleen is niet voldoende voor deze waterlelie. Zij hebben ook zuurstof nodig, en het zal wel duidelijk zijn dat er geen zuurstof aanwezig is in de modderige grond waar hun wortels zich bevinden. Dat is de reden waarom de waterlelie stengels ontwikkelt vanuit haar wortels, omhoog reikend naar het wateroppervlak waar haar bladeren drijven. Soms groeien deze stengels tot een lengte van 11 meter. Zij zijn verbonden aan de bladeren en functioneren als zuurstoftransportbuisjes tussen de bladeren en de wortels. 34

Hoe kan een knop die in de diepte van een rivier bezig is aan zijn ontwikkelfase weten dat hij zuurstof en zonlicht nodig heeft om te overleven, en dat hij met de afwezigheid van beide niet kan leven en dat alles wat hij nodig heeft aanwezig is aan het wateroppervlak? Een wezen dat pas tot leven is gekomen, is zich noch bewust dat het water een einde heeft, noch van het bestaan van de zon en zuurstof.

Als het tot stand komen van de waterlelie gebeurd zou zijn volgens het standpunt van de evolutionisten, dan zou deze plant al lang verloren zijn gegaan door de ongunstige omgevingsomstandigheden en zijn uitgestorven. Niettemin, waterlelies zijn nog steeds aanwezig heden ten dagen in hun volle perfectie.

De ongelooflijke moeite voor een waterlelie om te leven gaat door na het bereiken van het wateroppervlak, waar zij eindelijk de nodige zuurstof en het belangrijke zonlicht tot hun beschikking hebben. Zij kunnen doorgaan met leven met deze voorzorgsmaatregelen, toch 'weten' zij ook dat dit niet voldoende is voor hun voortplanting. Zij hebben een levend wezen nodig die hun stuifmeel naar een andere waterlelie draagt en dit levende wezen is een kever (coleoptrerans) welke geschapen is met een zwakheid voor de kleur wit. Zij geven de voorkeur aan deze witte waterlelies boven alle andere aantrekkelijke bloemen langs de Amazone rivier. Wanneer een waterlelie bezocht wordt door een kevertje, dan sluit het zijn bloemblaadjes en sluit de kever op en biedt hem overvloedig zijn stuifmeel aan. Na een nacht laat hij de kever weer vrij en de bloem verandert dan van kleur zodat dezelfde kever de bloem niet nog eens bezoekt en hetzelfde stuifmeel weer naar hem terug brengt. De eens schitterende, puur witte waterlelie gaat nu in het paars verder met het versieren van de Amazone rivier.

Kan zo'n vlekkeloos en voortreffelijk systeem het werk zijn van een onwetende knop? Natuurlijk niet. Het is het werk van de Wijsheid van Allah, Die alles geschapen heeft. Alle details die hier zijn samengevat laten zien dat planten, net zoals alle andere levende wezens in het heelal, tot bestaan zijn gekomen met alle nodige en handige systemen reeds aanwezig en dat ze dit te danken hebben aan hun Schepper.

Al deze levensvormen bewijzen met de bovenvermelde eigenschappen dat zij zijn 'gecreëerd'. Als zij door toevalligheden zouden zijn ontwikkeld, zoals de evolutietheorie beweert, dan zouden zij al gestorven zijn voordat zij deze buitengewone, samenhangende eigenschappen verworven hadden en zij zouden zijn uitgestorven. Kortom, zij zijn geschapen door Allah met een speciaal 'ontwerp', aangepast aan hun leven en allen begonnen hun leven met alle vitale eigenschappen in zich. Hoeveel voorbeelden heeft de mens nodig om te beseffen dat ook zij zijn geschapen door Allah, de Heer der Werelden?

Nogmaals: "En voorzeker, Wij hebben velen van de Djinns en de mensen voor de Hel geschapen. Zij bezitten harten waarmee zij niet begrijpen en zij bezitten ogen waarmee zij niet zien en zij bezitten oren waarmee zij niet horen, zij zijn degenen die als het vee zijn. Zij dwalen zelfs nog erger. Zij zijn degenen die de achtelozen zijn." 35