ความเข้าใจผิดเรื่องวิวัฒนาการ

PART FOUR: THE EVOLUTION MISCONCEPTION

ความนำ

Introduction

เราได้พิจารณาความมหัศจรรย์บางประการแห่งคัมภีร์ที่อัลลอฮ์ (ซ.บ.) ได้ประทานสู่มวลมนุษยชาติ ด้วยพระเจ้าได้ประทานสัญญาณต่างๆว่า อัลกุรอาน คือเป็นคัมภีร์แห่งความจริงแท้ และได้เชิญชวนให้มวลมนุษย์ ใคร่ครวญถึงความจริงแท้นั้น. ประการสำคัญยิ่งที่พระองค์ทรงเน้นไว้ในอัลกุรอาน คือความเข้าใจของมนุษย์เรื่องการสร้างสรรค์ มวลสรรพสิ่งในโลก และการที่มนุษย์ระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ในเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม ทุกวันนี้มีแนวความคิดต่างๆที่ทำให้ผู้คนไม่รู้ความจริงเรื่องการสร้างสรรค์และพยายามที่จะเบี่ยงเบนพวกเขาจากศาสนาด้วยวิธีคิดที่ไร้เหตุผล

แนวความคิดดังกล่าวที่สำคัญคือ แนวความคิดวัตถุนิยม

ทฤษฎีดาร์วินหรือทฤษฎีวิวัฒนาการ เป็นแนวความคิดสำคัญที่คติวัตถุนิยมยึดถือเป็นพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ในการอธิบายหลักการของตน ทฤษฎีนี้อ้างว่าสิ่งมีชีวิตถือกำเนิดจากสิ่งที่ไม่มีชีวิตอย่างบังเอิญ แต่ข้ออ้างนั้นก็ตกไปอย่างสิ้นเชิงโดยข้อเท็จจริงที่หนักแน่นว่าจักรวาลสร้างสรรค์โดยพระเจ้า

พระเจ้าทรงสร้างสรรค์จักรวาล และทรงออกแบบแม้รายละเอียดที่เล็กที่สุด ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ทฤษฎีวิวัฒนาการจะอธิบายว่า กำเนิดของสิ่งมีชีวิตไม่ได้มาจากการสร้างสรรค์ของพระผู้เป็นเจ้า แต่เกิดขึ้นจากเหตุบังเอิญ

ไม่น่าแปลกใจเลยเมื่อเราพิจารณาทฤษฎีวิวัฒนาการ เราจะพบว่าทฤษฎีนี้ตกไปเพราะการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ การออกแบบชีวิตมีความสลับซับซ้อนและน่าสนใจยิ่ง ยกตัวอย่างเช่นในโลกของสิ่งที่ไม่มีชีวิต เราจะสังเกตเห็นว่าความสมดุลของอะตอมนั้นเป็นเรื่องละเอียดมาก ยิ่งกว่านั้นในโลกของสิ่งมีชีวิตเราจะสังเกตเห็นการออกแบบที่ซับซ้อนให้อะตอมมาอยู่รวมกัน และความพิเศษของ กลไกและโครงสร้างของสิ่งต่างๆ เช่น โปรตีน เอนไซม์ และเซลล์ นั้นราวกับผลิตออกมาจากโรงงาน

ความพิเศษในการออกแบบชีวิต ทำให้ทฤษฎีดาร์วินตกไปอย่างสิ้นเชิงในปลายศตวรรษที่ 20

ได้มีการพิจารณาเรื่องนี้อย่างละเอียดมามากแล้วในการศึกษาของพวกเราและคงดำเนินต่อไป แต่อย่างไรก็ตามเราคิดว่าการพิจารณาความสำคัญของเรื่องนี้ ถ้าจะสรุปสั้นๆไว้ตรงนี้ก่อนก็จะเป็นประโยชน์ยิ่ง

ความล้มเหลวทางวิชาการของดาร์วิน

The Scientific Collapse of Darwinism

ความเชื่อตามทฤษฎีวิวัฒนาการมีมานานย้อนไปถึงสมัยกรีก แต่ได้ก้าวหน้าอย่างยิ่งในศตวรรษที่ 19 นี้ สิ่งสำคัญที่ทำให้ทฤษฎีนี้กลายเป็นประเด็นหลักในโลกวิทยาศาสตร์ก็คือตำราของ ชาร์ลส ดาร์วิน ที่เขียนถึงเรื่อง จุดกำเนิดของสิ่งมีชีวิต (The Original of Species) ที่ตีพิมพ์ ในปี ค.ศ 1859 ในหนังสือนี้ ชาร์ลส ดาร์วิน ได้ปฏิเสธว่า สิ่งมีชีวิตต่างๆในโลกมิได้เกิดจากการสร้างสรรค์โดยเอกเทศของพระเจ้า เขาเชื่อว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายมีกำเนิดมาจากบรรพบุรุษเดียวกัน แต่วิวัฒนาการไปตามกาลเวลาจนมีลักษณะที่ต่างกัน

ทฤษฎีของชาร์ลส ดาร์วิน ไม่ได้มีพื้นฐานที่เป็นรูปธรรมทางวิทยาศาสตร์ และเขาก็ยอมรับว่ายังเป็นแค่เพียง “สมมติฐาน” ยิ่งไปกว่านั้น ตัวดาร์วินเอง ได้สารภาพไว้ในตำราของเขาในบทที่ชื่อ “ความยากลำบากแห่งทฤษฎี” ว่าทฤษฎีของเขาไม่สามารถตอบคำถามสำคัญๆได้

ดาร์วิน ฝากความหวังของเขาทั้งหมดไว้กับการค้นพบของวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ ซึ่งเขาคาดว่าจะเป็นผู้เฉลย ”ความยากลำบากแห่งทฤษฎี” แต่ทว่าการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ที่ได้ขยายมิติต่างๆก็กลับกลายเป็นข้อโต้แย้งสำหรับดาร์วินไป

ภาพหน้า 82 Charles Darwin (Add Picture Page 82 , Charles Darwin)

ข้อบกพร่องของดาร์วินในทางวิทยาศาสตร์ อาจจำแนกได้เป็น 3 ประเด็นดังนี้

1. ทฤษฎีนี้ไม่สามารถอธิบายได้ว่า ชีวิตเกิดขึ้นได้อย่างไร
2. ไม่มีการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ที่สามารถแสดงให้เห็นว่า “กลไกแห่งการวิวัฒนาการ“ ที่เสนอโดยทฤษฎีนี้จะเป็นไปได้
3. การพิสูจน์ซากฟอสซิลพบข้อเท็จจริงที่แย้งกับทฤษฎีวิวัฒนาการ

ในตอนนี้เราจะพิจารณาทั้งสามประเด็นหลักไปตามหัวข้อต่อไปนี้

ปฐมเหตุแห่งชีวิต ขั้นตอนแรกเริ่มที่มีปัญหา

The First Insurmountable Step: The Origin of Life

ทฤษฎีวิวัฒนาการ เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายวิวัฒนาการมาจากเซลล์เดี่ยว ซึ่งปรากฏในระยะแรกเริ่มของโลก เมื่อสามพันแปดร้อยล้านปีที่ผ่านมา แต่การที่เซลล์เดี่ยวให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนนับล้าน ในกรณีที่มีการวิวัฒนาการจริง เหตุใดจึงไม่ปรากฏร่องรอยในซากฟอสซิล นี่คือคำถามที่ทฤษฎีนี้ไม่สามารถให้คำตอบได้ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สำคัญสุด ในกระบวนการวิวัฒนาการขั้นตอนแรกนั้นจะต้องตอบคำถามให้ได้ ว่า อะไรคือปฐมเหตุแห่งการเกิดของเซลล์เดี่ยวนี้

ทฤษฎีวิวัฒนาการปฏิเสธการสร้างสรรค์ และไม่ยอมรับว่าทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นจากความเหนือธรรมชาติ แต่ที่เชื่อว่าเซลล์แรกเริ่มเกิดขึ้นโดยบังเอิญตามกฎแห่งธรรมชาติ โดยปราศจากการออกแบบ แบบแผนและการจัดระเบียบใดๆ. ทฤษฎีนี้อ้างว่าด้วยวิธีการดังกล่าวสิ่งไม่มีชีวิตทำให้เกิดเซลล์สิ่งมีชีวิตขึ้นมาโดยบังเอิญ อย่างไรก็ตาม คำกล่าวอ้างนี้ ขัดกับกฎทางชีววิทยาที่ยังไม่มีใครลบล้างได้เลย

ชีวิตมาจากชีวิต

"Life Comes from Life"

ดาร์วินไม่เคยอ้างอิงถึงการกำเนิดของชีวิตไว้ในตำราของเขาเลย ความเข้าใจพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ในสมัยของเขาตั้งอยู่บน สมมุติฐานที่ว่าสิ่งมีชีวิต มีโครงสร้างที่แสนจะเรียบง่าย ในยุคกลาง ซึ่งเป็นสมัยของความเชื่อเรื่องการกำเนิดขึ้นเอง แนวคิดว่าสิ่งไม่มีชีวิตรวมตัวกันเป็นอินทรีย์ที่มีชีวิตเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวาง ผู้คนเชื่อกันว่าแมลงเกิดขึ้นได้จากเศษอาหาร และหนูเกิดขึ้นจากข้าวสาลี  มีการทดลองเพื่อพิสูจน์แนวคิดนี้ โดยเอาข้าวสาลีวางบนผ้าสกปรก เพราะเชื่อว่าหนูจะถือกำเนิดขึ้นมาได้ในเวลาต่อมา ในทำนองเดียวกัน การที่หนอนเกิดจากเนื้อสัตว์ ก็เป็นข้อสนับสนุนความเชื่อเรื่องการกำเนิดขึ้นเอง อย่างไรก็ตามในเวลาต่อมา จึงเข้าใจกันได้ว่าหนอนไม่ได้เกิดขึ้นเองบนเนื้อ แมลงวันพามันมาในรูปของตัวอ่อนซึ่งมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น

แม้แต่ในเวลาที่ดาร์วิน ได้เขียนตำราเรื่อง จุดกำเนิดของสิ่งมีชีวิต (The Origin of Species) ความเชื่อที่ว่าแบคทีเรียเกิดจากสิ่งไม่มีชีวิต ก็ยังเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในโลกวิทยาศาสตร์

อย่างไรก็ตาม 5 ปีหลังจากที่หนังสือของ ดาร์วิน พิมพ์แพร่ออกมา ก็มีการค้นพบของ หลุยส์ ปาสเตอร์ ที่หักล้างความเชื่อซึ่งเป็นพื้นฐานของทฤษฏีวิวัฒนาการ ปาสเตอร์ สรุปข้อค้นพบหลังจากการศึกษาและทดลองที่เขากล่าว่า “การกล่าวอ้างว่าสิ่งไม่มีชีวิตสามารถเป็นปฐมเหตุของสิ่งมีชีวิตนั้นได้ถูกฝังไว้ในประวัติศาสตร์อย่างไม่มีวันฟื้นคืนชีพได้เลย” ²⁴

แต่ทว่าผู้สนับสนุนทฤษฏีวิวัฒนาการกลับไม่ยอมรับข้อค้นพบของ ปาสเตอร์ อยู่เป็นเวลานาน อย่างไรก็ตามการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ ได้ไขปริศนาเรื่องโครงสร้างอันสลับซับซ้อนของเซลล์สิ่งมีชีวิต ทำให้แนวความคิดที่กล่าวว่าสิ่งมีชีวิตเกิดขึ้นโดยความบังเอิญนั้นพบทางตันที่ใหญ่ยิ่ง

ความพยายามที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้ในศตวรรษที่ 20

Inconclusive Efforts in the 20th Century

ในศตวรรษที่ 20 ผู้ที่เริ่มต้นศึกษาเรื่องกำเนิดชีวิตตามทฤษฎีวิวัฒนาการ คือ อเล็กซานเดอร์ โอพาริน (Alexander Oparin) นักชีววิทยาผู้มีชื่อเสียงชาวรัสเซีย โดยในช่วงทศวรรษ 1930 เขาได้พยายามที่จะพิสูจน์ว่าเซลล์ของสิ่งมีชีวิตเกิดขึ้นเองได้ แต่ทว่าการศึกษาของเขาก็ดูเหมือนจะล้มเหลว โดยที่โอพารินจำต้องกล่าวสารภาพว่า “น่าเสียดายที่ต้นกำเนิดของเซลล์นั้น ดูเหมือนจะยังคงเป็นคำถามที่เป็นส่วนที่มืดมนที่สุดจริงๆในทฤษฎีวิวัฒนาการ ²⁵“

นักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาด้านวิวัฒนาการรุ่นต่อมา ได้พยายามทำการทดลองต่างๆ เพื่อตอบปัญหาจุดกำเนิดของชีวิตต่อไป การทดลองที่รู้จักกันมากที่สุดได้แก่ การทดลองเมื่อปี 1953 ของ สแตนลี่ มิลเลอร์ นักเคมีชาวอเมริกัน มิลเลอร์ได้ทำการทดลองโดยรวมอากาศธาตุที่เขาอ้างว่ามีอยู่ในบรรยากาศช่วงกำเนิดโลก เมื่อเพิ่มพลังงานเข้าไปในส่วนผสมนั้น เขาก็สังเคราะห์ได้ออร์แกนิก โมเลกุล กรดอะมิโน ที่พบในโครงสร้างของโปรตีน

หลังจากนั้นเพียงสามปีต่อมา ปรากฏว่าการทดลองที่นำเสนอว่าเป็นก้าวที่สำคัญของทฤษฎีวิวัฒนาการกลับกลายเป็นเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้ กล่าวคือ บรรยากาศที่มิลเลอร์ใช้ในการทดลองนั้นมีความแตกต่างอย่างมากจากสภาพบรรยากาศจริงๆ ของโลก ²⁶

หลังจากเงียบอยู่นานมิลเลอร์ก็ยอมรับออกมาว่า ที่เขาใช้ในการทดลองนั้นมิใช่บรรยากาศตามสภาพจริง ²⁷

อาจกล่าวได้ว่านักวิวัฒนาการในศตวรรษที่ 20 ที่พยายามค้นหาคำอธิบายถึงกำเนิดของชีวิตนั้น ท้ายที่สุดก็ประสบความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ดังที่ เจอร์รี่ บาดา นักธรณีเคมีจากสถาบันซานดิเอโก สคริปปส์ (San Diego Scripps) ได้เขียนบทความลงในนิตยสารเอิร์ท (Earth Magazine) ปี 1998 โดยยอมรับว่า “วันนี้ขณะที่กำลังจะผ่านพ้นศตวรรษที่ 20 ไปเราก็ยังคงมีปัญหาสำคัญที่สุด ที่มืดมนมาตั้งแต่เมื่อเราเริ่มเข้าสู่ศตวรรษนี้ว่า ชีวิตกำเนิดขึ้นมาบนผืนพิภพนี้ได้อย่างไร?”²⁸

โครงสร้างอันซับซ้อนของชีวิต

The Complex Structure of Life

เหตุผลสำคัญที่ทำให้ทฤษฎีวิวัฒนาการต้องพบทางตันในการค้นหาจุดกำเนิดของสิ่งมีชีวิตก็คือ แม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีความซับซ้อนใด ๆ กลับประกอบด้วยโครงสร้างอันสลับซับซ้อนอย่างไม่น่าเชื่อ เราจะเห็นได้ว่าเซลล์ของสิ่งมีชีวิตนั้นมีความซับซ้อนกว่าผลิตภัณฑ์ทางเทคโนโลยีใด ๆ ที่มนุษย์เป็นผู้สร้างขึ้น ทุกวันนี้แม้กระทั่งห้องทดลองที่มีความทันสมัยมากที่สุดในโลกก็ยังไม่สามารถสร้างเซลล์ของสิ่งมีชีวิตจากการประกอบสิ่งไม่มีชีวิตเข้าด้วยกัน

เงื่อนไขจำเป็นในการสร้างเซลล์นั้นมีมากมายเกินกว่าที่จะอธิบายด้วยการเกิดขึ้นจากความบังเอิญ ความเป็นไปได้ที่โปรตีนซึ่งเป็นหน่วยย่อยของเซลล์ จะถูกสังเคราะห์โดยบังเอิญนั้นมีเพียง 1 ใน 10 ⁹⁵⁰  สำหรับโปรตีน 1 หน่วยที่ประกอบขึ้นจาก กรดอะมิโน 500 ตัว หากคิดในเชิงคณิตศาสตร์ก็จะพบว่าความเป็นไปได้นั้นจะน้อยกว่า เศษ 1 ส่วน 10⁵⁰ ซึ่งเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ

โมเลกุลของ DNA ที่บรรจุข้อมูลพันธุกรรมซึ่งอยู่ในนิวเคลียสของเซลล์นั้น ก็ถือได้ว่าเป็นแหล่งข้อมูลที่มีข้อมูลมากมายอย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว โดยมีการคำนวณกันว่าหากนำข้อมูลที่มีอยู่ใน DNA มาเขียน จะได้ห้องสมุดขนาดใหญ่ ที่มีสารานุกรม 900 เล่ม โดยแต่ละเล่มต้องมีความหนาถึง 500 หน้า

ปัญหาที่สำคัญยิ่งก็ปรากฏขึ้น ณ จุดนี้ กล่าวคือ ในกระบวนการถอดแบบพันธุกรรมจาก DNA นั้นจะต้องใช้โปรตีน (เอนไซม์) เฉพาะเท่านั้น และการสังเคราะห์เอนไซม์ ก็จำเป็นจะต้องอาศัยรหัสที่ประกอบอยู่ใน DNA เท่านั้นเช่นกัน ด้วยเหตุที่เอนไซม์และ DNA ต่างก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันจึงต้องปรากฏขึ้นพร้อม ๆ กันในกระบวนการถอดแบบ ข้อค้นพบนี้ ทำให้สมมุติฐานที่ว่า สิ่งมีชีวิตกำเนิดขึ้นมาเองนั้น ถึงทางตันและจุดจบ

ศาสตราจารย์ เลสลี่ ออร์เกล นักวิวัฒนาการผู้มีชื่อเสียงแห่งมหาวิทยาลัยซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ได้ยอมรับความจริงข้อนี้ในนิตยสาร Scientific American ฉบับเดือนกันยายน 1994 โดยกล่าวว่า

เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่โปรตีนและกรดนิวคลิอิก (Nucleic) ซึ่งต่างก็มีโครงสร้างสลับซับซ้อน จะเกิดขึ้นเองในเวลาและสถานที่เดียวกัน นอกจากนั้นยังเป็นไปไม่ได้อีกเช่นกันที่จะมีสิ่งหนึ่งโดยปราศจากอีกสิ่งหนึ่ง ดังนั้นหากพิจารณาเพียงผิวเผินก็อาจสรุปได้ว่าตามความเป็นจริง สิ่งมีชีวิตไม่สามารถก่อกำเนิดโดยกระบวนการทางทางเคมีได้เลย ²⁹

คำอธิบายใต้ภาพ:      

ความจริงประการหนึ่งที่ยืนยันความเป็นไปไม่ได้ของทฤษฎีวิวัฒนาการ คือ ความสลับซับซ้อนของสิ่งมีชีวิต ตัวอย่างสำคัญประการหนึ่งคือ โมเลกุลของ DNA ที่อยู่ในนิวเคลียสของเซลล์ของสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย DNA เป็นแหล่งข้อมูล ประกอบด้วยโมเลกุลต่างกัน 4 ชนิด ที่มีการเรียงลำดับที่แตกต่างกัน แหล่งข้อมูลนี้บรรจุรหัสของลักษณะทางกายภาพของสิ่งมีชีวิตเข้าไว้ และเมื่อถอดรหัสพันธุกรรมออกมา คำนวณว่าจะมีความยาวเท่ากับสารานุกรมประมาณ 900 เล่ม ดังนั้นจึงไม่เป็นที่น่าสงสัยเลยว่าข้อมูลที่มีมากมายเพียงนี้จะลบล้างแนวคิดเรื่องความบังเอิญได้

แน่นอนหากเป็นไปไม่ได้ที่สิ่งมีชีวิตจะเกิดขึ้นจากธรรมชาติ ต้องยอมรับว่าสิ่งมีชีวิตนั้นเกิดขึ้นจาก “การสร้างสรรค์” ของสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ ในที่สุดทฤษฎีวิวัฒนาการ ซึ่งมีจุดประสงค์หลักที่จะปฏิเสธ “การสร้างสรรค์” ก็จะ ถูกลบล้างโดยความจริงข้อนี้ได้อย่างสิ้นเชิง

กลไกอันเพ้อฝันของทฤษฎีวิวัฒนาการ

Imaginary Mechanisms of Evolution

ประเด็นสำคัญประเด็นที่สองที่แย้งทฤษฎีของดาร์วินคือ แนวคิดทั้งสองตาม “กลไกของวิวัฒนาการ” นั้น มิได้มีพลังในการเกิดวิวัฒนาการใดๆ

ดาร์วินอิงทฤษฎีวิวัฒนาการของเขาเข้ากับกลไก “การเลือกสรรของธรรมชาติ” ดังปรากฏเป็นชื่อในหนังสือของเขาว่า “จุดกำเนิดของสิ่งมีชีวิต, โดยวิธีการเลือกสรรของธรรมชาติ”

ตามแนวคิดเรื่องการเลือกสรรของธรรมชาตินั้น สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งและเหมาะสมต่อสภาพธรรมชาติจึงจะสามารถมีชีวิตอยู่รอดได้ในภาวะการต่อสู้แย่งชิง ตัวอย่างเช่น ฝูงกวางที่อาศัยอยู่อย่างเสี่ยงภัยจากสัตว์ป่าอื่นๆนั้น จะต้องสามารถวิ่งได้รวดเร็วจึงจะอยู่รอด ดังนั้นกวางในฝูงแต่ละตัวจึงมีร่างกายแข็งแรงและวิ่งเร็ว แต่อย่างไรก็ตามกลไกนี้ก็ไม่ได้เป็นสาเหตุที่ทำให้กวางวิวัฒนาการและกลายไปเป็นสัตว์ชนิดอื่น เช่น ม้า ได้เลย

ดังนั้นกลไกการเลือกสรรของธรรมชาติ จึงไม่มีพลังใดๆที่สามารถทำให้เกิดวิวัฒนาการได้ ดาร์วินเองก็ตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้เป็นอย่างดีดังได้กล่าวไว้ในหนังสือ จุดกำเนิดของสิ่งมีชีวิต ของเขาว่า:

 การเลือกสรรของธรรมชาติจะไม่มีผลใดๆ จนกว่าลักษณะความผันแปรที่เหมาะสมจะบังเอิญเกิดขึ้น

ผลกระทบของลามาร์ค

Lamarck's Impact

“ลักษณะความผันแปรที่เหมาะสม” จะเกิดขึ้นได้อย่างไร? ดาร์วินพยายามอธิบายคำถามนี้จากความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ในยุคสมัยของเขา โดยการอ้างอิงถึงนักชีววิทยาชาวฝรั่งเศส ชื่อ ลา มาร์ค (Lamarck) ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงก่อนดาร์วิน สิ่งมีชีวิตจะส่งผ่านลักษณะเฉพาะที่ตนเองมีอยู่ในช่วงชีวิตไปยังรุ่นถัดไป ลักษณะเหล่านี้จะสะสมจากรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่นหนึ่ง ทำให้เกิดสายพันธุ์ใหม่ๆขึ้นมา ตัวอย่างที่ลามาร์คกล่าวไว้คือ ยีราฟมีวิวัฒนาการมาจากละมั่ง เมื่อมันต้องพยายามดิ้นรนหาใบไม้ตามต้นไม้สูงๆกิน คอของมันก็ยืดขยายมากขึ้นจากรุ่นแล้วรุ่นเล่า

ดาร์วินเองก็ได้ยกตัวอย่างไว้ในหนังสือของเขาว่า หมีบางชนิดหากินในน้ำทำให้มันวิวัฒนาการเป็นปลาวาฬไปในที่สุด

แต่ทว่ากฎการสืบทอดทางพันธุกรรมซึ่งค้นพบโดยเมนเดลและได้รับการพิสูจน์โดยนักวิทยาศาสตร์ด้านพันธุกรรมในศตวรรรษที่ 20 ได้ลบล้างตำนานความเชื่อนี้ไปโดยสิ้นเชิง การเลือกสรรของธรรมชาติจึงไม่อาจเป็นกระบวนการของทฤษฎีวิวัฒนาการได้

นีโอ ดาร์วิน และการกลายพันธุ์

Neo-Darwinism and Mutations

เพื่อที่จะหาทางออก ผู้นิยมทฤษฎีดาร์วิน จึงได้เสนอแนวคิด “ทฤษฎีการสังเคราะห์สมัยใหม่ หรือรู้จักกันในชื่อว่า นีโอ ดาร์วิน ในช่วงปลายทศวรรษ 1930 นีโอ ดาร์วินได้เสนอทฤษฎีการกลายพันธุ์ (Mutations) ว่า พันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตจะเปลี่ยนรูปไปเพราะปัจจัยภายนอก เช่น กัมมันตรังสี หรือข้อผิดพลาดในการถ่ายแบบพันธุกรรมซึ่งอาจทำให้เกิดลักษณะที่เหมาะสม นอกเหนือจากการเปลี่ยนแปลงโดยธรรมชาติ

ในปัจจุบัน นีโอ ดาร์วิน คือทฤษฎีที่เป็นแบบฉบับของแนวคิดเรื่องการวิวัฒนาการ เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตมากมายบนโลกนี้ก่อร่างมาโดยที่อวัยวะที่สลับซับซ้อนของสิ่งมีชีวิต เช่น หู ตา และอื่นๆ ได้ผ่านกระบวนการกลายพันธุ์ ซึ่งเป็นข้อบกพร่องทางพันธุกรรม แต่ทว่าทฤษฎีนี้ได้ถูกลบล้างอย่างสิ้นเชิงโดยข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์:การกลายพันธุ์ไม่ได้ก่อให้เกิดการพัฒนาของสิ่งมีชีวิต ในทางตรงกันข้าม กลับก่อให้เกิดอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย

เหตุผลง่ายๆก็คือว่า DNA มีโครงสร้างที่สลับซับซ้อนและผลกระทบโดยเหตุบังเอิญนั้นเป็นไปได้ แต่จะก่อให้เกิดอันตรายเท่านั้น นักพันธุกรรมศาสตร์ชาวอเมริกา บี จี รังกะนาธาน (B.G. Ranganathan) ได้อธิบายไว้ดังต่อไปนี้

การกลายพันธุ์เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย เกิดโดยบังเอิญและมีอันตราย แต่ก็ยากที่จะเกิด ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ ไม่มีผลกระทบใดๆ แสดงให้เห็นว่าการกลายพันธุ์ไม่ได้นำไปสู่การพัฒนาด้านวิวัฒนาการใดๆ การกลายพันธุ์นั้นถ้าไม่ไร้ ผลก็เป็นอันตราย เช่น การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญในนาฬิกาเรือนหนึ่งไม่ได้ทำให้นาฬิกาเรือนนั้นทำงานดีขึ้นเลย มันอาจจะเกิดอันตราย หรือไม่ก็ไม่เกิดผลกระทบใดๆเลย การเกิดแผ่นดินไหวไม่ทำให้เกิดผลดีต่อบ้านเมือง แต่กลับก่อให้เกิดความเสียหาย³²

ไม่น่าประหลาดใจเลยที่ไม่มีตัวอย่างในเรื่องของการกลายพันธุ์ที่ก่อให้เกิดประโยชน์ ทั้งๆที่หวังกันว่าจะเป็นการพัฒนาพันธุกรรม การกลายพันธ์ล้วนเป็นอันตราย ที่กล่าวกันว่าเป็นกลไกของการวิวัฒนาการนั้น ที่จริงมีผลต่อพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตและอาจทำให้พิการได้ (ผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงที่รู้จักกันโดยทั่วไปของสิ่งมีชีวิตก็คือ มะเร็งนั่นเอง) วิธีการที่ก่อให้เกิดการสูญเสียไม่น่าจะเป็นวิธีของการวิวัฒนาการได้เลย การเลือกสรรของธรรมชาติก็ไม่สามารถสัมฤทธิผลได้ด้วยตัวมันเอง ดังที่ ดาร์วินได้กล่าวยอมรับไว้แล้ว ข้อเท็จจริงนี้แสดงให้เราเห็นว่า ไม่มีกลไกของการวิวัฒนาการอยู่จริงในธรรมชาติ ดังนั้นกระบวนการที่เพ้อฝันที่เรียกว่า การวิวัฒนาการจึงไม่สามารถเกิดขึ้นได้ด้วย

หลักฐานจากซากฟอสซิล

ไม่มีร่องรอยของรูปร่างในขั้นตอนการเปลี่ยนแปลง

The Fossil Record:

No Sign of Intermediate Forms

สิ่งที่ยืนยันว่า ทฤษฎีวิวัฒนาการไม่สามารถเกิดขึ้นได้ ก็คือ หลักฐานจากซากฟอสซิล

ทฤษฎีวิวัฒนาการเชื่อว่า สิ่งมีชีวิตทุกชนิดเกิดมาจากบรรพบุรุษ หรือสิ่งที่มีอยู่ก่อนหน้าซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปก็จะกลายไปเป็นสิ่งอื่น สิ่งมีชีวิตทั้งหลายต่างก็เกิดในลักษณะนี้ โดยกระบวนการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นดังกล่าวต้องใช้เวลานับล้านๆปี

ถ้าเป็นจริงตามนั้นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงจำนวนมากน่าจะยังคงมีให้เห็นอยู่

ตัวอย่างเช่น น่าจะมีสัตว์ครึ่งปลาครึ่งสัตว์เลื้อยคลานที่ได้ลักษณะของสัตว์เลื้อยคลานเพิ่มขึ้นจากลักษณะของปลาที่มันมีอยู่เดิม หรือน่าจะมีสัตว์ครึ่งนกครึ่งสัตว์เลื้อยคลานที่ได้ลักษณะของนกเพิ่มขึ้นจากลักษณะของสัตว์เลื้อยคลานที่มันมีอยู่เดิม ด้วยเหตุที่สัตว์เหล่านี้อยู่ในระยะของการเปลี่ยนแปลงตามลำดับขั้น มันก็น่าจะมีลักษณะของความบกพร่อง, ไม่สมบูรณ์ หรือพิการอยู่ นักวิวัฒนาการพวกนี้ได้อ้างถึงสัตว์ในจินตนาการซึ่ง